A Song of Despair

I can write the saddest poem of all tonight.

Write, for instance: “The night is full of stars,
and the stars, blue, shiver in the distance.”

The night wind whirls in the sky and sings.

I can write the saddest poem of all tonight.
I loved him, and sometimes he loved me too.

On nights like this, I held him in my arms.
I kissed him so many times under the infinite sky.

He loved me, sometimes I loved him.
How could I not have loved his large, still eyes?

I can write the saddest poem of all tonight.
To think I don’t have him. To feel that I’ve lost him.

To hear the immense night, more immense without him.
And the poem falls to the soul as dew to grass.

What does it matter that my love couldn’t keep him.
The night is full of stars and he is not with me.

That’s all. Far away, someone sings. Far away.
My soul is lost without him.

As if to bring him near, my eyes search for him.
My heart searches for him and he is not with me.

The same night that whitens the same trees.
We, we who were, we are the same no longer.

I no longer love him, true, but how much I loved him.
My voice searched the wind to touch his ear.

Someone else’s. He will be someone else’s. As he once
belonged to my kisses.
His voice, his light body. His infinite eyes.

I no longer love him, true, but perhaps I love him.
Love is so short and oblivion so long.

Because on nights like this I held him in my arms,
my soul is lost without him.

Although this may be the last pain he causes me,
and this may be the last poem I write for him.

Artifacts

You drove
Up that mountain road
And you hypnotized me
With your eyes
And the way you sang to me

Do you even know
How you melt me instantly
With that soft smile
And all shades of love
Falling across your face

And when we reached the place
Where the trees break
And give way to the view
You led me out
To drink in the sunset

You may not have known
But as you pulled me close
My shoulders pressed against your chest
I closed my eyes
And promised never to forget

Every moment with you
Is captured in my heart
Held there forever
Treasures tucked away
Priceless artifacts

The Gluttonous Monster

Did you know that I’m always hungry?
They say I’m a glutton.

My favorite snacks are humans.
That’s a food for thought, huh?

I’m hungry for their minds.
I just can’t get enough of it.

Feed me your stories,
your words; your emotions.

Lay them on a silver platter
I just might put it on instagram.

I’m starving. Feed me.
Feed my longing curiosity.

I’m so hungry.

Did you know?
That out of all these humans, you,
you are my favorite delicacy

I savor your every smile
your every touch; your every laugh

This bottomless pit in my stomache
is filled with just one taste
of your kiss.

And I just want to save you,
take you home 
and keep you there.

Devour and consume 
every bit of you.

You are the only one
able to put me in a food coma.

Only you satisfy the cravings
of my sweet tooth.

So stay with me.
And I promise to turn you into a glutton

Just like me—
Always hungry.

Then you’ll understand the
cravings that I have.

You’ll understand that only 
you and I
can feed each other, 
what humans call: 
“love.”

Fireworks and Grenades

We were fireworks and grenades
In glorious explosions of terrifying danger
We climbed cliffs only to throw ourselves off
Just to feel the rush of the wind before the crash
We were toxic
We were murderous
But oh, the moments of elation

During the highs, I actually thought I could fly

Fly

She said even birds like me 
have room to spread their wings
in the sky.

Birds like me
that find comfort in the rain.

What an ugly bird I must be.

Darling, she said,
you are as beautiful as death; 

They notice you but
don’t acknowledge you are there.

But you will let them know.
You will let your voice be heard.

And they will have no choice
but to accept you.

Spread your wings—

Fly through the rain;
the sun will greet you.

Now,
fly.

You Chased Stars

You chased stars
And almost touched the heavens
While I watched you fall
Burning out like a flare
Crying for help
And yet my arms
Couldn’t reach that far
And so you plummeted
Into the ocean’s embrace
With no farewell
But the smiles you left
Frozen in these frames
And I’m left numb
And unable to ever gaze
Upon the stars again

Remnant

I found a remnant of him
Tucked away in a book
A precious token forgotten
Yellowed and brittle
I gently opened the note
Letting my eyes once again
Travel over the curves of his words
Scrawled with such fervent love
A breath and my heart still leapt
When my eyes at last fell upon
The words that melt and broke me

“Promise me, Love, you’ll stay”

Insomnia and her friend, Loneliness

The birds are singing to me again
at 4 in the morning.

It’s always at this hour that they begin to serenade me.
Oh but surely, it’s not of love.

It’s just to reassure me that I’ve had another scandalous affair with Insomnia. They’re always the first ones to remind me of how adulterous I am.

Can you blame me?

How can I pass up the offer when Insomnia’s
knocking at my door with a new pair of lingerie
colored so beautifully in misery —
with a bottle of regret in her hand.
Not to mention her fine friend,
Loneliness.

These two always make my night, I tell ya.

But these birds are like my conscience,
but then again,
who the hell listens to their conscience anyway?
Eventually they’ll go away.

‘til the sun comes out and laughs in my face:
“Another sleepless night? Stay up babe, the day’s
just getting started.”

Go to hell.

And of course lovely Insomnia with her beloved Loneliness leave before then, but not before they strip me of sleep.

As always, I’m drunk with regret.
Nothing new. I’ve gotten used to the bitter taste
it leaves at the end of my tongue.

But still I assure you: I am not an alcoholic.

That’s just the price to pay for the company of Insomnia
and her friend, Loneliness.

 I’m still young. I’ve got plenty of more nights
before I can’t afford to lose sleep on you, Insomnia.
So come again with your friend,
while I’m still young.

and let the birds sing me another song.

Touched

You have touched every important part of me 

with your words,

with your mouth,

with your soul,

or your hands. 

There is nothing more comforting

or terrifying than that.

Reminder

The sweet smell of you

Still lingers on all my pillows

And sheets and stains my thoughts

With memories of love

And happiness

And it's incredible how a sense 

Can remind one of a past feeling

Or event

Like the first time you told me you loved me

Or when you faded away from my world

Because you were finally happy

Just not with me

And it's incredible 

That something that once may have helped me drift to sleep

Now only reminds me to change my sheets.

Feel

The things that frighten me the most don't even have a physical form -

thoughts,
words,
love,
lust,
fear,
loneliness,
heartbreak -

They're the things you feel with every component of your body, but will never see in its entirety.
That is why I believe the scariest things are what we can feel, but never touch.

Pain

Pain, it comes in all forms. The small twinge, a bit of soreness, the random pain, the normal pains that we live with everyday. Then there's the kind of pain you can't ignore. A level of pain so great that it blocks out everything else; makes the rest of your world fade away until all we can think about is how much we hurt. How we manage our pain is up to us. Pain. We anaesthetize, ride it out, embrace it, ignore it... and for some of us, the best way to manage pain is to just push through it.

Los laten.

Als je altijd om een bepaald liedje moet huilen en je bent het zat om te huilen, dan luister je er eenvoudig niet meer naar. Maar aan jezelf kun je niet ontsnappen. Je kunt niet besluiten om niet meer met jezelf om te gaan. Je kunt niet besluiten om het kabaal in je hoofd uit te zetten.

Ik liep maar wat doelloos rond buiten. En de kou was prettig. Het had geregend en mist was er nu voor in de plaats gekomen. Een lichte nevel. Ik zwierf uren door de stad, fantaserend dat de mist alsmaar dichter zou worden en me dan zou opslokken. Het gaf me een heerlijk gevoel; de gedachte zo simpel te kunnen verdwijnen.
Terwijl ik realiseerde dat niemand wist wat er speelde in mijn leven, werd mijn hele wereldbeeld door elkaar geschud. Zoals wanneer je over een hobbelige weg rijdt en de macht over het stuur verliest en je, net een tikje, de berm in word geslingerd. De modder spat onder de wielen omhoog. Je weet de wagen weer recht te krijgen, maar hoe je ook oppast, hoe je je ook concentreert, je word telkens weer opzij getrokken. En op een bepaald punt wordt het zwaar, te vermoeiend, en overweeg je het stuur maar los te laten. De tragedie, of wat dan ook, maar over je heen te laten komen.

These Things

I have longed to be the quiet, fading light that helps you sleep, and sunrise through the open door.
I've stayed awake for hours wondering how I could channel the most beautiful things through your eyes, and into your heart.
I have wished to be the warm, child-long summer that stirs your playful curiosity, and dreams across the long winter.
For a time I doubted, I could be any of these things, or the myriad others that fill my head each day.
But the stronger my life bonds with yours, the less I doubt my abilities, the more revealed is my part.
With love, all possibility follows, it follows me, it follows you. And all these things wished for are already true.

Gedachten.

Zouden jullie willen dat jullie andermans gedachten konden horen? Natuurlijk zouden jullie dat wel willen. Iedereen antwoord ja op die vraag, tot ze er wat dieper over nadenken. Stel bijvoorbeeld dat anderen jouw gedachten konden horen? Stel dat ze konden horen wat jij denkt... op dit moment?

Soms hebben we gedachten die we zelf niet eens begrijpen. gedachten die we niet eens menen, die niet kloppen met wat we voelen, maar ze gaan toch door ons hoofd omdat ze interessant zijn om bij stil te staan. Als je andermans gedachten zou kunnen horen, zou je zowel dingen opvangen die waar zijn als dingen die nergens op slaan. En je zou het een niet van het ander kunnen onderscheiden. Je zou gek worden. Wat is waar? Wat niet? Miljoenen ideeën, maar wat is hun betekenis?

Daarom hou ik zo van poezië. Hoe abstracter, hoe mooier. Het soort poezië waarbij het niet duidelijk is waar de dichter het over heeft. Je hebt misschien een vermoeden, maar zeker kun je het niet weten. Niet honderd procent. Elk afzonderlijk woord kan duizend verschillende boodschappen hebben. Is het een vervanging, een symbool, voor iets heel anders? Maakt het deel uit van een grotere, meer verborgen metafoor?
Ik had de pest aan poezië, totdat iemand me leerde hoe ik het kon waarderen. Hij vertelde me dat ik een gedicht als een puzzel moest zien. Het is aan de lezer de tekst, de code te ontcijferen, gebaseerd op zijn eigen ervaringen en emoties. Gebruikt de dichter rood als symbool voor bloed? Woede? Lust? Of is de kruiwagen simpelweg rood omdat rood beter klonk dan zwart?

Regen.

Het is avond, ik zit in de tuin en luister muziek, drink rustig me glas met whiskey. Normaal moet ik hier van ontspannen. Dit keer jammer genoeg niet. Ik voel me nog steeds te gespannen, te veel stress, te veel drukte. Ik voel de eerste druppels op me vallen. Een, twee, drie, steeds meer en meer. Regen. Stromende regen. Ik sta daar. Eindelijk ontspan ik. Ik drink me glas leeg en laat de stromende regen alles wegspoelen. Alle drukte, alle stress. Comfortably Numb. Ik schenk nog een glas in. Talk Tonight van Oasis speelt nu af, en ik sta hier nog steeds. Dit is fijn denk ik. Niks meer voelen, niks meer denken, alleen maar muziek, me favoriete drank en stromende regen. Dit is fijn.

Climbing

It doesn't matter how much you achieve. If you're a climber, there's always another mountain.

They take pictures of moutain climbers at the top of the mountain. They're smiling, ecstatic, triumphant.

They don't take pictures along the way because who wants to remember the rest of it. We push ourselves because we have to, not because we like it.

The relentless climb, the pain and anguish of taking it to the next level. Nobody takes pictures of that. Nobody wants to remember.

We just want to remember the view from the top. The breathtaking moment at the edge of the world. That's what keeps us climbing. And its worth the pain. Thats the crazy part.

Nieuwe bestemming, en verder gaan.

Ik zit in de trein. Net als iedereen op deze aardbol.
De meesten stappen in en stappen even later weer uit. Een nieuwe bestemming. Ze gaan verder.
Sommigen die blijven zitten en wachten op iemand. Iemand die vraagt of ze samen uitstappen. Een nieuwe bestemming. Ze gaan verder.
Anderen stappen uit en blijven staan op het perron, laten zich meeslepen door de menigte tot dat ze bij een nieuwe bestemming zijn. En gaan vanaf daar weer verder.
Weer anderen die stappen uit, en blijven wachten op het perron tot dat iemand komt en ze meeneemt naar een nieuwe bestemming. Ze gaan verder.

Ik stapte uit de trein, ik kon niet langer blijven zitten. Niet wetend waar ik heen ging. Dus ik stapte uit en stond daar op het perron. Ik liet me meeslepen door de menigte want eigenlijk wist ik nog steeds niet waar ik heen moest. Ik kwam op een nieuwe plek. Ik wou me weer laten meeslepen, maar iemand pakte mijn hand. Ik keek op. Een jongen. Lang. Blond haar. Blauwe ogen. Met een glimlach op zijn gezicht van oor tot oor. Hij zag er uit als iemand die weet wat die wilt en er voor gaat.
Hij pakte mijn andere hand en keek me diep in me ogen. Ik wist dat ik niet meer alleen was. Hij was er nu voor mij. Hij gaf me een kus op me voorhoofd en samen liepen we verder. Een nieuwe bestemming. Samen gingen we verder.

I'm sorry

We can always try to do better. To be better. To right a wrong. Even when it feels irreversible. Of course, I'm sorry doesn't always cut it. Maybe because we use it so many different ways. As a weapon. As an excuse. But, when we are really sorry, when we use it right. When we mean it. When our actions say what words never can. When we get it right "I'm sorry" is perfect. When we get it right, "I'm sorry" is redemption.

People.

At the end of the day, when it comes down to it, all we really want is to be close to somebody.

So this thing where we all keep our distance and pretend not to care for each other.. it's usually a bunch of bull.

So we pick and choose who we want to remain close to, and once we've chosen those people, we tend to stick close by, no matter how much we hurt them.

The people that are still with you at the end of the day, those are the ones worth keeping, and sure sometimes close can be too close, but sometimes that invasion of personal space.. it can be exactly what you need.